Görsel Kaynağı: ABC News Australia (Oceania, Indigenous & Community Life)
Garip kazalarla ilgili hikâyelerde sıkça duyduğumuz bir düşünce vardır: Olaydan bir gün önce her şey normaldi.
1997’deki Thredbo toprak kaymasının tek hayatta kalanı Stuart Diver için de o kader gecesi öncesindeki süreç “sadece sıradan bir gündü”. Eşi Sally ile birlikte işe gitmiş, alışverişlerini yapmış ve erken saatlerde yatağa çekilmişlerdi.

Özellikle soğuk bir kışın ortasında olmasına rağmen, o zamanlar 27 yaşında olan Diver, dairelerinin o kadar sıcak olduğunu hatırlıyor ki sadece iç çamaşırıyla uyumuştu.
Gece 11:30’da ise her şey değişti.
“Normal bir şekilde uyuyordum ki aniden devasa bir gürültü duydum. İlk başta bunun vadinin altından çok alçaktan geçen bir uçak olduğunu düşündüm; hava kuvvetleri bazen helikopter uçururdu,” diye anlattı Diver.
“Sonra bunun rüzgâr olduğunu düşündüm. Thredbo’da oldukça şiddetli rüzgârlar olur ve vadi boyunca gürlerler.

“Fakat bu ses geçmedi ve bunun başka bir şey olduğunu anladım.”
Genç Stuart Diver, Thredbo Resort’ta. (Kaynak: Thredbo Resort)
Sonraki üç dakika felaketle sonuçlandı.
“İşte o sırada bina çöktü. Sally de o anda öldü,” dedi Diver.
“Zihnimin başa çıkmakta zorlandığı kısım da bu: O ilk üç dakika içinde o kadar çok şey oldu ki, ben de bunun üzerine 65 saat boyunca gömülü kaldım.”
Eyalet adli tıp uzmanı daha sonra, Alpine Yolu’nun üzerindeki kayak konaklama binalarının yakınındaki bir toprak yığınının, sızdıran bir ana su hattından gelen suyla doygun hale gelmesiyle toprak kaymasının tetiklendiğini tespit etti.
Toprak yerinden oynamış ve bir yük treni gibi gürleyen devasa bir çamur seli, Diver’ların kaldığı da dahil olmak üzere iki konaklama binasını paramparça etmişti.
O ve diğer 18 kişi, bükülmüş enkaz yığınının altında mahsur kalmıştı.
Kurtarılmasından günler sonrasına kadar bilemeyeceği bir şey vardı: Hayatta kalan tek kişi kendisiydi.
Diver, kasıtlı olarak vermediği ancak anlık bir kararın onu canlı bir şekilde dışarı çıkarmasını sağladığını söyledi.
“Çatırtı ve kırılma sesleri duymaya başladım. Yataktan yuvarlanabilirsem kaçabileceğimi düşündüm,” dedi ABC iview’ün I Was Actually There programına.
“Fakat o sırada binanın tüm katları üzerime çökmeye başladı.
“Yatağa geri savruldum ve başımı aşağı indirdim.
“Aynı anda binanın arka duvarı içeri doğru baskı yaptı ve demir yatak başlığı Sally’nin üzerine düşerek onu yatağa sabitledi.
“İleriye doğru gittim, yatak başlığı aşağı bastı, sonra geriye döndüm. İşte o anlık hareket hayatımı kurtardı.”
“Eğer yatağa yapışık kalsaydım, ben de boğulurdum.”
Diver, binasından ve üst kattaki binadan gelen su, çamur, dizel yakıt ve kanalizasyonun oluşturduğu buz gibi bir karışım içinde karanlığa gömülmüştü.
Ertesi birkaç saat boyunca toprak kayması devam ederken, su ceplerinin açılıp içinde bulunduğu boşluğa hücum ettiğini anlattı.
“Sırtüstü yatıyordum. Binanın tavanı artık yüzümün yaklaşık üç inç üzerindeydi,” dedi.
“Nefes almak için eski tavanımızdan geriye sadece 2 santimetrelik küçücük bir boşluk kalmıştı.
“Her su dalgası geldiğinde sırtımı kavisli hale getirip nefes almaya çalışıyordum.
“O kadar soğuktu ki, ‘Siktir, suyun içine bırakayım kendimi’ diye düşünüyordum.
“Fakat insan içgüdüsü… Ben asla öyle yapmadım.”
Sonraki 65 saat boyunca, onu hayatta kalmaya iten her içgüdüye sıkı sıkıya tutundu.
Üzerinde, kurtarma ekipleri hasarı incelemek için gece yarısı Thredbo’ya doğru aceleyle ilerliyordu.
Ertesi sabahın ilk ışıkları, ilk müdahale ekiplerinin daha önce hiç görmediği bir manzarayı ortaya çıkardı.
“Pick-up sticks” oyununu andıran bir sahneyle karşılaştılar: En ufak bir enkaz hareketi bile zincirleme bir reaksiyona neden olarak hem kurtarma ekiplerinin hem de hâlâ mahsur kalmış kişilerin hayatını tehlikeye atabilirdi.
Toprak kayması, bir kayak konaklama binasının yokuş aşağı kayarak başka bir binanın üzerine çökmesine neden olmuştu. (ABC)
Metrelerce aşağıda, Diver “tam bir mağara karanlığı” içindeydi ve bunun yaşadığı en zor şeylerden biri olduğunu söyledi.
İlk başta, yukarıdaki birilerinin onu duymasını umarak bağırmıştı.
“Kimse cevap vermedi. Bu da içinde bulunduğum durumun ne kadar berbat olduğunu daha da pekiştirdi,” diye hatırladı.
Kurtarılma konusundaki endişesi artsa da, zihnin ne kadar ileri gidebildiğinin “inanılmaz” olduğunu söyledi.
“Vücudun şöyle diyor: ‘Eğer bu soğukta bir dakika daha yaşayabilirsem, hayatta kalma şansım var.’ Ben de sadece bunu yaptım,” dedi Diver.
“İlk birkaç saat boyunca tamamen kendini korumakla ilgiliydi, çünkü onların gelip beni alacaklarını düşünüyordum.
“Belli ki beni çabucak bulacaklar, her şey yoluna girecek; çünkü burada birkaç saatten fazla hayatta kalamam.”
Fakat ilk birkaç saat geçtikçe, dondurucu soğukla nasıl mücadele edebileceğini düşünmeye başladı.
Yatağının ucuna attığı polar ceketini hatırlayınca, onu yavaşça alıp vücuduna sarmak için saatler harcadığını ve “muazzam bir hayal kırıklığı” yaşadığını anlattı.
“Sonunda ceketin fermuarını kapattım… sırılsıklam ve çamurluydu. Sonra, ‘Siktir, belki de yanlış bir şey yaptım’ diye düşünmeye başladım,” dedi.
“Fakat saatler ilerledikçe ceket kurumaya başladı.”
Üzerinde, kurtarma ekipleri enkazı dikkatle kaldırmak ve mahsur kalanları aramak için gece gündüz çalışıyordu. (ABC)
Ceket üst vücudunu nispeten sıcak tutsa da, Diver’ın bacakları ve ayakları hâlâ soğukta kalmıştı ve acımaya başlamıştı. Bu durumun onu uyanık ve hayatta tuttuğunu söyledi.
Belki de şaşırtıcı bir şekilde, öfke de onu ayakta tutan bir güçtü.
“Sinirden deli oluyordum çünkü sürekli, ‘Beni kurtarmak neden bu kadar uzun sürüyor?’ diye düşünüyordum.
“Sonra kendime dönüp, ‘Bir dakika, bu biraz bencillik. Üstündeki tüm dairelerde çok sayıda insan var. Onların hepsini kurtarıyorlar’ diyordum.”
Acı ve öfkenin ötesinde, Diver’ı ileriye iten daha büyük bir güç vardı.
“Asıl motivasyonum Sally’nin ölmesiydi. Dışarı çıkıp onun annesine ne olduğunu anlatmak istiyordum,” dedi.
“Kızının ne olduğunu annesinin bilmemesini istemiyordum.”
İki gün sonra, hayatta kalma arzusu zayıflamaya başladı.
Diver o zamanlar bilmiyordu ama yeraltında geçirdiği yaklaşık üç gün boyunca yaklaşık 15 kilogram vermişti.
“‘Siktir, artık pes ediyorum’ diye düşünmeye başladım… Kendimi çok bitkin, çok yorgun hissediyordum. Tamamen en dip noktadaydım.”
Diver, kurtarma ekiplerinden metrelerce aşağıda, beton blokların altında mahsur kalmıştı. (ABC TV)
Üzerinde ise kurtarma ekipleri, enkazın içinden yavaş yavaş geçerek kurbanların bedenlerini tespit edip çıkarıyorlardı.
Vücudu fiziksel zorluklarla boğuşurken, zihni de uzaklara dalmış ve “inanılmaz halüsinasyonlar” onu sıcak, güneşli ve kuru yerlere götürmüştü.
“Bir halüsinasyonun tam sonunda, sanki bir ses net bir şekilde duyuldu: ‘Kurtarma ekibi yukarıda, beni duyuyor musun?’
“Rüya mı gördüğümü, bunun bir halüsinasyon mu yoksa gerçek mi olduğunu bilemedim, bu yüzden ses çıkarmadım.
“Sonra tekrar söylediler ve ben de, ‘Evet, buradayım’ dedim.
“Sanırım ikimiz de aynı derecede şok içindeydik.”
51 saatlik aramanın ardından, enkazın altında bir hayatta kalan olduğu haberi kurtarma ekibine, kalabalığa ve Thredbo topluluğuna yayıldı.
İçinde bulunduğu korkunç fiziksel duruma rağmen, bu iletişim Diver’ın ihtiyaç duyduğu adrenalin patlaması oldu.
Ancak onu dışarı çıkarmaları için 14 saat daha geçmesi gerekecekti. Operasyon o kadar riskliydi ki, son ana kadar hayatta kalacağının garantisi yoktu.
“İlk 10 dakikada çıkacağımı düşünüyordum. Saatler geçtikçe ise şüphe zihnime girmeye başladı,” diye hatırladı Diver.
“Bu kadar yol geldikten sonra da başaramayacak mıyım?”
Kurtarma ekibi Diver’ın mahsur kaldığı boşluğa ulaştıktan sonra, vücuduna sıcak sıvı aktarmak için bileğine bir intravenöz serum taktılar.
Fakat onu dışarı çıkardıklarında ne olacağı konusunda hâlâ ciddi endişeler vardı.
“Ayaklarımdaki tüm toksinlerin, yani ezilme yaralanması gibi bir durumun, beni dik tuttuklarında kalbime hücum edip kalp krizine ve muhtemelen ölüme neden olacağını düşünüyorlardı,” dedi.
“Korkunç olan şey, kurtarılmaya o kadar yakın olmamdı. Kurtarılmaya çok yakın olduğumu biliyordum ama yine de dışarı çıkamayabilirdim. İşte bu korkuydu.”
Diver çıkarılmadan kısa bir süre önce, babasıyla konuşması için bir cep telefonu verildi. Bunun sadece iyi bir jest olduğunu ve birkaç dakika içinde babasıyla birlikte “bir bara gideceğini” sanmıştı.
Gerçek neden ise çok daha karanlıktı.
“O telefonu bana verdiklerinde, bunun babamla yapabileceğim son telefon görüşmesi olabileceğini düşünmedim.”
65 işkence dolu saatin ardından Diver enkazdan çıkarıldı.
“Dışarı çıktığım an kalabalığın tezahüratlarını duyabildim,” diye hatırladı.
Ancak bara ziyareti ertelenmek zorunda kaldı çünkü Thredbo Tıp Merkezi’ne götürüldü ve daha sonra Canberra Hastanesi’ne hava yoluyla nakledildi.
Diver, kurtarılmanın getirdiği “coşku”nun yaşadığı karanlık gerçeği bastırdığını itiraf etti.
“İçinde bulunduğum gerçek fiziksel acıyı kesinlikle hissetmiyordum ve yakında ortaya çıkacak olan duygusal acıyı da hiç hissetmiyordum,” dedi.
Hastanede geçirdiği ikinci günde babasının, hayatta kalan tek kişinin kendisi olduğunu açıkladığını söyledi.
“Bunu bana anlatmak istemediler, çünkü beni aşırı yüklemek istemiyorlardı,” dedi Diver.
“Eğer yalnızlık neyse, işte buydu. Bu durumu yaşamış ve paylaşabileceğim hiç kimse olmayacaktı.”
Kurtarma ekipleri ve paramedikler, Diver’ın enkazdan çıkarıldıktan sonra ne kadar yara almadan kurtulduğuna şaşırmışlardı. (ABC)
Trajediden sonraki hayata uyum sağlamak
Kurtarılmasının ardından Diver, bu yalnızlıkla ve hayatta kalma suçluluğuyla boğuştu. Aynı zamanda yoğun kamuoyu ilgisiyle de başa çıkmakta zorlandı.
“O dönemde taşıdığım en büyük yük, hayatta kalmış olmamdı, ama 18 kişi ölmüştü,” dedi Diver.
“Biliyordum ki yaptığım her şey, televizyonda yüzümü gösterdiğim her an, yaşadıklarım hakkında konuştuğum her an, o 18 kişinin ölümünün getirdiği travmayı ve anıları yeniden canlandıracaktı.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔




1 yorum
Fikrinizi bir kaynak, soru veya yapıcı karşı görüşle geliştirin.