Yüzyıllardır Çocuklar Ödevlerinde Şiddetli Savaşları ve Fantastik Yaratıkları Çiziyor

Öğrenci ödevlerinin kenarlarına silahlı stick figürler ve canavarlar çizmek, zamana meydan okuyan bir alışkanlık.

iPad’lerin ve Minecraft’ın hakim olduğu çağda bile, çoğu çocuğa bir kalem ve kağıt (ve hatta daha da iyisi, ertelemeye yardımcı olacak bir ödev) verin; onlar, yüzyıllardır süregelen çizim geleneğine kendilerini kaptıracaklardır.

Bu alışkanlığın uzun bir geçmişi olduğunu, Onfim adlı bir çocuk sayesinde biliyoruz.

“Cool S” cool S öncesinde, Onfim, yumuşak huş ağacının kabuğuna iz bırakmıştır.

Tarihçiler, onun yaklaşık 6 veya 7 yaşında iken bu inanılmaz çizimleri oluşturduğunu düşünüyorlar; bu çizimler, Novgorod’daki çocuğun hayatını okulda yazdığı derslerden bile daha iyi yansıtmaktadır.

Onfim, Cyrillic alfabeyle yazarken, kendisini ve muhtemelen arkadaşlarını harflerin altında sıralanmış olarak çizmiştir:

Ödevinin arkasında, kendisini “vahşi bir yaratık” olarak hayal etmiştir; bu da kıvırcık kuyruklu bir centaur gibidir:

Ayrıca korkunç savaşları da tasvir etmiştir; oklar uçarken, atlar koşuştururken ve ölü askerler ayaklanmaktadır:

Ve birinde, kendini kahraman olarak tasvir ederek kendi adını Cyrillic harflerle yazmıştır (Онѳиме):

Genç bir Novgorod Cumhuriyeti vatandaşı olarak, Onfim’in okuryazarlığı, yaşına rağmen şaşırtıcı olsa da, o dönemdeki Novgorod toplumunun alışılmadık derecede yüksek seviyede okuryazarlık oranına sahip olduğu bilinmektedir; bu durum, başkenti çevreleyen geniş huş ormanları sayesinde mümkün olmuş olabilir.

Huş ağacının soyulabilen kağıt benzeri katmanları, diğer toplulukların başvurmak zorunda kaldığı kâğıt veya parşömenlere göre daha kolay erişilebilir ve daha ucuzdu.

Böylece Novgorod halkı yazmaya başladı.

1950’lerden beri keşfedilen bu alanda 1.100’den fazla yazılı huş ağacı parçası (beresta) bulunmaktadır; bunlar yüzyıllar sonra bile şaşırtıcı derecede iyi korunmuştur.

Bu huş ağacı yazılarına, 11 ila 16. yüzyıllara ait olanlar da dahildir.

Ancak bu muazzam “beresta” koleksiyonunda, Onfim’in eserleri en çok dikkatimizi çekmektedir.

Yüzyıllar boyunca çizim yapma alışkanlığının neden bu kadar yaygın olduğuna dair pek fazla araştırma bulunmamaktadır.

Bir çalışma şunu öne sürmektedir: Çizim yapmak, çocukların hoş olmayan duyguları düzenlemelerine yardımcı olabilir.

2009’da yapılan bir araştırmada, katılımcıların telefonda duydukları bilgileri daha iyi hatırlayabildikleri bulunmuştur; eğer dinlerken çizim yapabilirlerse.

Ancak bu araştırma, iki farklı deneyle tekrarlandığında, sonuçlar çizimin zihni odaklamadığı veya bilginin daha iyi özümsenmesine yardımcı olmadığı yönündeydi.

Çizim, genç çocuklara ince motor becerilerini geliştirmeleri için fırsatlar sunar; bunlar insan etkileşiminin önemli bir parçasıdır.

Bazı nörologlar, bunun duyularımızı, bedenimizi ve beynimizi entegre etmenin önemli bir parçası olduğunu öne sürmüşlerdir.

“Her vuruş, çocuğun ‘eğer elimi şöyle hareket ettirirsem, iz buraya gidecek’ şeklinde bir tahmin yaptığı bir öğrenme denemesidir; elin pozisyonu ve şekli hakkında anında geri bildirim alır ve kol ile el hareketlerinin görsel ve dokunsal kalıplara nasıl dönüştüğünü gösteren iç modellerini günceller” diye öne sürmüşlerdir.

Çizimler, çizikler ve taslaklar genellikle ilk izlerimizdir; daha sonra yazı ve sayılar gibi daha soyut ifade biçimlerine geçeriz.

Ne olursa olsun, Onfim’in çizimlerinin arkasındaki fikrin özel bir şey olduğu inkar edilemez.

Bu makale Rebecca Dyer tarafından kontrol edilmiş ve düzenlenmiştir. Sürecimizle gurur duysak da, biz de sadece insanlarız. Bir hata görürseniz, lütfen bize bildirin.