Astronomlar, dünyanın en büyük güneş teleskopunun gücüyle, Güneş’in yüzeyindeki hareketli yapıları daha önce hiç görülmemiş bir detay seviyesinde gözlemeyi başardılar. Bu yeni görüntülerde, Güneşi süsleyen girdapların bazıları sadece 19 kilometre genişliğinde. Bu başarının boyutunu anlamak için, yaklaşık 119 kilometre öteden bir çeyreğin üzerindeki George Washington’ın yüzünü ayırt etmeye çalışmak gibi düşünebilirsiniz.
Bu önemli başarının detayları, bugün yayınlanan Nature dergisindeki bir araştırmada ayrıntılı olarak anlatılıyor.
Max Planck Güneş Sistemleri Araştırma Enstitüsü Direktörü ve araştırma ortaklarından Sami Solanki, “Yeni keşfedilen plazma girdapları, küçük süreçlerin… yıldızımızın yapısını önemli ölçüde nasıl etkilediğini etkileyici bir şekilde gösteriyor” şeklinde açıklama yaptı.
Güneş’in görünür yüzeyi-fotoğraf küresi olarak bilinir-, genel atmosferinin sadece ince bir bölümüdür, ancak bu kısım yıldızın tüm görünür ışığını yayan sıvı plazmanın bulunduğu yerdir. Bu inanılmaz derecede dinamik bir ortamdır ve güçlü konveksiyon akımları ve manyetik alanlar tarafından şekillendirilir; bunlar sürekli olarak kabarcıklı desenler oluşturur ve bunlara “granüller” denir. “Granüller” ifadesi, bunların küçük olduğunu düşündürebilir, ancak aslında oldukça büyüktürler. Her bir oluşum yaklaşık 19 ila 200 kilometre çapındadır ve Güneş’in en dış bölgesini kaplar.
Ancak bu boyutlar bile, milyonlarca kilometrelik mesafeden görselleştirmek son derece zordur. Bu karmaşık yapıları başarıyla incelemek için, astronomlar Hawaii’deki Ulusal Bilim Vakfı’nın Daniel K. Inouye Güneş Teleskobu tarafından toplanan verileri kullandılar. Daha sonra bu gözlemleri MPS’deki geniş bantlı görüntüleme kamerası ile birleştirdiler ve sonuçları bilgisayar simülasyonları kullanarak netleştirdiler.
Granül kenarlarının dalgılı davranışlarının analizi, Güneş yüzeyindeki Kelvin-Helmholtz dengesizliklerine dair daha fazla kanıt ortaya çıkardı. Sıvı dinamiğinin temel bir unsuru olan bu dengesizlikler, iki sıvının farklı hızlarda birbirlerinin üzerinden geçtiği durumlarda ortaya çıkar. Nispeten zayıf kesme bozuklukları olarak başlayan durumlar, hızla büyük dalgalara ve girdaplara dönüşebilir. Bu etkileşimler, göl yüzeylerinden gezegen atmosferlerine kadar her yerde görülebilir; ancak artık Güneş’in yüzeyinde de meydana geldiği daha net bir şekilde görülüyor.
“Girdapları tespit etmek için, Güneş yüzeyindeki yaklaşık 20 kilometre boyutundaki yapıları çözmemiz gerekiyordu” diye ekleyen MPS astronomu ve araştırma ortaklarından Michiel van Noort. “Bu, dünyanın en büyük güneş teleskopunun ve son teknolojiye sahip simülasyonların bile ulaşabileceği bir sınır.”
Kaynak: Popular Science
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
İlk yorumu siz yazın
Fikrinizi bir kaynak, soru veya yapıcı karşı görüşle geliştirin.