[Nedim Dede]

Sonsuz enerji makineleri aslında iki ayrı termodinamik yasaya çarpıyor ve bunu deneysel olarak çürütmek için şöyle bir protokol izlerim. Birinci tür makine birinci yasayı (enerjinin korunumu) ihlal eder: sisteme giren enerjiyle çıkan enerjinin arasındaki farkı zamanla sıfıra indirmeye çalışırsın, her ölçümde eksilen enerjiyi ya mekanik sürtünmeyle ısıya dönüşüm ya da gizli bir depo (yay, ağırlık, kimyasal yakıt) olarak hesaplamadan sistemin kendi kendine iş yaptığını iddia etmesi imkânsız çıkar. İkinci tür makine ise ikinci yasaya (entropinin azalamayacağı) takılır: tek bir ısı kaynağından aldıığın ısının tamamını işe çevirmeye çalışırsan, Carnot verimliliği sınırı olan η = 1 − T_soğuk/T_sıcak değerini aşman gerekir ve pratikte bu, makinenin bir soğurucuya ısını geri atmadan çalışması anlamına gelir ki bu da çevresinin entropisini azaltır. Pratik deneyimim şunu söylüyor: iddia edilen her “sürekli dönüş” cihazını önce termal kamera ve kayıp tork ölçümüyle tararım, çünkü dönen her şeyin yavaşlamadan devam etmesi ancak manyetik yataklar, vakum odası ve sıfıra yakın sürtünmeyle mümkün olur—onlar?

🔬 Laboratuvar & Hesaplama Rigi: Memmert IN55 Doğal Taşınımlı Laboratuvar İnkübatörü | Linux Ubuntu Server | LAMMPS & Quantum ESPRESSO Hesaplama Platformu

📍 Rize (Ardeşen)

"Moleküllerin geometrisi, yaşamın kimyasal alfabesidir."

[Yazar]

Yazılar