BRAIN EMOTIONS NIE DZIAŁAJĄ TAK, JAK SIĘ DUMALIŚMY

2 minuty czytania

Mózg nie przetwarza uczuć w sposób, w jaki wcześniej je rozumieliśmy

Same emotions themselves may be more important than the senses we use to perceive them

Katya Kovarzh przez Shutterstock

Katya Kovarzh przez Shutterstock

Od dziesięcioleci naukowcy uważali, że mózg przetwarza informacje czuciowe pochodzące z twarzy i głosu ludzkich osób w oddzielnych obszarach, aby odczytywać emocje innych ludzi. Nowe badania pokazują jednak coś odwrotnego: zobaczenie emocjonalnego twarzy uruchamia obszary mózgu odpowiedzialne za przetwarzanie dźwięków, podczas gdy odwrotna sytuacja zachodzi w ten sam sposób.

W codziennym życiu „widzimy tylko smutną twarz”, wyjaśnia główna autorka badania i po doktorska badaczka w dziedzinie na Uniwersytecie w Gandawie w Belgii Stefania Mattioni. „Zwykle słyszymy również głos płaczącej osoby. Dlatego mózg jest właściwie ukształtowany tak, aby reagować na tego rodzaju wielozmysłowe bodźce.”

W badaniu zespół Mattioniego odtworzył uczestnikom, 24 osobom podłączonym do urządzenia do obrazowania rezonansu magnetycznego (MRI), klipy aktorów wciających się w różne emocje, takie jak radość, ohydza czy strach. Niektóre z klipów zawierały zarówno twarz, jak i głos aktorów, inne zaś zawierały wyłącznie materiał wideo lub nagranie dźwiękowe.

Tylko klipy zawierające sam dźwięk aktywowały znane obszary mózgu odpowiedzialne za przetwarzanie twarzy, natomiast klipy zawierające samo video aktywowały obszary odpowiedzialne za przetwarzanie dźwięków. Zgodnie z opinii Mattioniego każda z emocji, niezależnie od tego, czy jest prezentowana w formie wizualnej, czy słownej, wywołuje podobną aktywność w obszarach mózgu odpowiedzialnych za przetwarzanie twarzy i dźwięków. Ta zdolność może pomóc mózgu w rozumieniu sytuacji, w których nie widzimy danej osoby, ale słyszymy jej głos—na przykład podczas rozmowy telefonicznej—lub odwrotnie.

„Widoczne jest, że te regiony są bardziej kierowane przez niż przez modalność sensoryczną” – mówi Mattioni.

Grupa Mattioniego odkryła również, że mózg reaguje inaczej, gdy ludzie jednocześnie widzą i słuchają kogoś, kto mówi. „Mózg robi coś więcej niż po prostu sumuje dwa sygnały – wyjaśnia Stefania Benetti, asystentka profesora w dziedzinie psychologii i nauk kognitywnych na Uniwersytecie w Trento we Włoszech, która nie brała udziału w badaniu. „Rozpoznawanie emocji, inaczej mówiąc, zdaje się być związane z wielozmysłową siecią, która integruje to, co widzimy i co słuchamy.”

„Z perspektywy ewolucyjnej i behawioralnej łączenie wzroku i słuchu daje ogromną przewagę – mówi Benetti. – Zmniejsza niepewność i pozwala szybciej oraz dokładniej rozpoznawać emocje, zwłaszcza w hałaśliwych lub złożonych środowiskach.”

Te wyniki mogą w przyszłości pomóc w opracowywaniu interwencji dla osób zmagających się z sygnałami społecznymi. Jednocześnie potwierdzają one wcześniejsze badania nad plastycznością mózgu, wskazując, że u osób od urodzenia głuchych obszary odpowiedzialne za przetwarzanie dźwięków przystosowują się do analizy wyrazu twarzy. Według Benetti u osób niewidomych obszary wybierające twarze przystosowują się do przetwarzania komunikatów werbalnych. Benetti wyjaśnia, że owe obszary mogą tak się przystosowywać, ponieważ ich podstawowym zadaniem nie jest obsługa jednego konkretnego zmysłu, lecz przetwarzanie emocji.

Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Journal of Neuroscience.

Redaktor odpowiedzialny, Scientific American